Road to Nowhere

Vrijdag 25 mei 2007 – Moscow

Vandaag is Inge jarig.

We staan vroeg op, ontbijten en zijn rond tienen op pad gegaan richting Kremlin. Daar aangekomen kaartjes gekocht voor Kremlin en de musea. Voor de wapenkamer moeten er apart kaartjes worden aangeschaft, maar dat kan pas na 12 uur.

Binnen de muren van het Kremlin gelden andere wetten. Je moet je houden aan de aanwijzingen van de volop aanwezige politie. Doe je iets verkeerd dan blaast ie op zijn fluitje en geeft met zijn stokje aan wat er van je verlangt wordt. [Nee, Harry, geen punten].

De musea zijn beschilderd met allerlei verschillende ikonen, hier moet je van houden. Aangezien wij geen gids hebben sluiten we ons regelmatig aan bij andere groepen met duitse, engelse en zelfs nederlandse gids. Bij de laatste moesten we wel heel goed luisteren wat de gids voor taal sprak, want in eerste instantie was er geen touw aan vast te knopen.

Na twee uur te hebben rondgebanjerd vonden we het welletjes en zijn we naar de uitgang gelopen om daar kaartjes te kopen voor de Armoury [Wapenkamer]. Lang in de rij staan is niet mijn favoriete hobby, dus wisselden Inge en ik elkaar af. Eenmaal binnen kwam Inge tot de conclusie dat 1000 roebel [30 euro] toch wel veel geld was voor een uurtje museum, maar na wat overredingskracht van mijn  kant heeft ze toch een kaartje gekocht, alleen voor zichzelf want ik vind aan dat soort dingen toch niet veel aan.

Terwijl Inge de tour door de Wapenkamer deed heb ik me opgehouden bij de plaatselijk McDonalds om daar te genieten van de langslopende Rus. De een op naaldhakken, de ander schaars gekleed [ik heb het hier over vrouwen, dus].

Ik kwam terecht in een school kinderen met rode en witte sherpen om, die bleken het iende van hun schooljaar/tijd te vieren. Dit ging gepaard met veel geschreeuw, sringen in de fontein en erg veel alcohol.

Na een uurtje kwam Inge mij gezelschap houden. En na een sigaretje zijn we op weg gegaan naar de rendez-vous met Nando. Het is inmiddels 17 uur.

Het was een hele tippel vanaf het Kremlin naar de Arbat, maar gelukkig is er onderweg het  Coffee House alwaar we een bakkie en gebakkie nuttigen. Een straattekenaar maakt een portret van mij, hoewel ik nee had gezegd, maar hij bracht het leuk en toen maakte ie van Inge ook een tekening. Goed met een beetje fantasie haal je ons er wel uit. Inge is een jonge Sletvana geworden en ik een stoere russische biker.

Op naar het Kebab restaurant, daar zaten Robert en Natalya, vrienden van Nando, al aan het bier. Nando kwam later en het ging hard met de alcohol.

Na dit alcoholisch intermezzo zijn we rond een uur of tien gaan eten bij een Japans restaurant. Overheerlijke gerechten met vis en vlees. Jammie.

We zijn alle drie erg moe en besloten een taxi naar huis te nemen en daar nog een afzakkertje te halen. Na nog een uurtje tv kijken zijn we gaan slapen.