Harold's

Road to Nowhere

zaterdag 26 mei 2007 – Moscow

Lekker uitgeslapen en rustig ontbeten, tv gekeken enzo.

Rond het middaguur naar buiten voor een stadswandeling. Door de tuinen van het Kremlin naar de Lenin Bibliotheek en daar op het terras wat gegeten en gedronken.

Daarna met de metro naar Arbat om samen met Robert en Natalja een drankje te drinken.

Na dit gezellig samenzijn door naar het Kebab restaurant, een drankje een hapje en veel mensjes kijken. Het was druk in de wandelstraat, veel muziek en opgedirkte mensen.

Na onze magen gevuld te hebben voor de laatste keer naar het Coffee House.

Capuchino Supreme met gebak Coffee House, heerlijk.

Als finale de wandeling naar huis.

Inge heeft de gehele dag foto’s van Nando en mij gemaakt i.v.m. de Grandfather meeting in Moscow.

Conclusie van Inge en mij:

Na een moeilijke start, zoveel indrukken, begint deze stad nu eindelijk in onze harten te verdwijnen. Ondanks de anarchie en chaos bruist deze stad als geen andere.

Het drinken, de nachtclubs, erg veel Svetlana’s, het drukke verkeer, het Kremlin, de metro. Het hoort er bij en is fascinerend.

Nando, onwijs bedankt dat je ons deze mogelijkheid hebt geboden, het heeft ons weer veel geleerd.

We gaan ons nu, 23.30, klaar maken om te vertrekken. De zooi inpakken, een goede nachtrust en morgen vroeg op om op tijd op het vliegveld te zijn.

Ik zal morgenmiddag als we weer thuis zijn nog een afsluitend verhaal maken.

Tot dan.

Vrijdag 25 mei 2007 – Moscow

Vandaag is Inge jarig.

We staan vroeg op, ontbijten en zijn rond tienen op pad gegaan richting Kremlin. Daar aangekomen kaartjes gekocht voor Kremlin en de musea. Voor de wapenkamer moeten er apart kaartjes worden aangeschaft, maar dat kan pas na 12 uur.

Binnen de muren van het Kremlin gelden andere wetten. Je moet je houden aan de aanwijzingen van de volop aanwezige politie. Doe je iets verkeerd dan blaast ie op zijn fluitje en geeft met zijn stokje aan wat er van je verlangt wordt. [Nee, Harry, geen punten].

De musea zijn beschilderd met allerlei verschillende ikonen, hier moet je van houden. Aangezien wij geen gids hebben sluiten we ons regelmatig aan bij andere groepen met duitse, engelse en zelfs nederlandse gids. Bij de laatste moesten we wel heel goed luisteren wat de gids voor taal sprak, want in eerste instantie was er geen touw aan vast te knopen.

Na twee uur te hebben rondgebanjerd vonden we het welletjes en zijn we naar de uitgang gelopen om daar kaartjes te kopen voor de Armoury [Wapenkamer]. Lang in de rij staan is niet mijn favoriete hobby, dus wisselden Inge en ik elkaar af. Eenmaal binnen kwam Inge tot de conclusie dat 1000 roebel [30 euro] toch wel veel geld was voor een uurtje museum, maar na wat overredingskracht van mijn  kant heeft ze toch een kaartje gekocht, alleen voor zichzelf want ik vind aan dat soort dingen toch niet veel aan.

Terwijl Inge de tour door de Wapenkamer deed heb ik me opgehouden bij de plaatselijk McDonalds om daar te genieten van de langslopende Rus. De een op naaldhakken, de ander schaars gekleed [ik heb het hier over vrouwen, dus].

Ik kwam terecht in een school kinderen met rode en witte sherpen om, die bleken het iende van hun schooljaar/tijd te vieren. Dit ging gepaard met veel geschreeuw, sringen in de fontein en erg veel alcohol.

Na een uurtje kwam Inge mij gezelschap houden. En na een sigaretje zijn we op weg gegaan naar de rendez-vous met Nando. Het is inmiddels 17 uur.

Het was een hele tippel vanaf het Kremlin naar de Arbat, maar gelukkig is er onderweg het  Coffee House alwaar we een bakkie en gebakkie nuttigen. Een straattekenaar maakt een portret van mij, hoewel ik nee had gezegd, maar hij bracht het leuk en toen maakte ie van Inge ook een tekening. Goed met een beetje fantasie haal je ons er wel uit. Inge is een jonge Sletvana geworden en ik een stoere russische biker.

Op naar het Kebab restaurant, daar zaten Robert en Natalya, vrienden van Nando, al aan het bier. Nando kwam later en het ging hard met de alcohol.

Na dit alcoholisch intermezzo zijn we rond een uur of tien gaan eten bij een Japans restaurant. Overheerlijke gerechten met vis en vlees. Jammie.

We zijn alle drie erg moe en besloten een taxi naar huis te nemen en daar nog een afzakkertje te halen. Na nog een uurtje tv kijken zijn we gaan slapen.

Donderdag 24 mei 2007 – Moscow

Laat opgestaan, we zijn moe. Moscow slurpt alle energie uit je. Het is hier een 24/7 economie, dus dat gaat maar door dag en nacht. We lopen veel, want soms is het de moeite niet waard de metro te nemen omdat je lopend sneller op de plaats van bestemming bent.

De straten zijn  hier bezaaid met flessen, glas en plastic, want de Moskoviet drinkt op straat, alcohol en fris. Ze zetten dit afval wel netjes langs de kant van de straat, zodat het door de ouderen opgehaald kan worden om er statiegeld voor te vangen. Toch zie je weinig openbare dronkenschap en dat komt doordat de politie je dan meteen van straat afplukt en ergens buiten de stad dropt. Alle soorten muziek, van pop tot klassiek zijn hier te horen, op straat en in de gangen van de metro. Sommigen verstaan de kunst om de bekende popliedjes van een dusdanig arrangement te voorzien dat er een aanslag op je oren wordt gepleegd, anderen spelen de mooiste klassieke melodien.

Maar goed adt ff over het leven van de Moskoviet. Nu terug naar het onze.

Wij hebben besloten vandaag naar het Kosmonauten-museum te gaan. Daar schijnt een enorme zuil met standbeeld van Yuri Gagarin te staan. Dus vol goede moed de metro ingestapt [vantevoren de route vakkundig al doorgenomen] en na een half uurtje en 2x overstappen klimmen we vanuit de koele metrobuis omhoog naar de bruisende wereld.

Eenmaal buiten sluit zich een vette deken van smorende hitte om ons heen en wij zetten ons in beweging richting het museum. Maar wat blijkt, het museum is in onderhoud en wel zo erg dat er alleen nog maar een pilaar met raket staat en alles daaronder in verre staat van ontbinding. Het is afgebroken ter renovatie. Domper dus.

Verder lopend komen we in een park terecht waar allerlei gebouwen staan die daar neergezet zijn in verband met de tentoonstelling ter meerdere eer en glorie van de landbouw in 1923.

Dit park heeft ook weer veel fonteinen en gladde asfaltwegen waarop de jeugd zijn kunsten vertoont op skates en ATB’s. Erg gezellig moeten wij constateren. Ook de innerlijke mens kan daar goed gevuld worden. Een sjaslik van enorme portie is ons deel en we smullen van dit typische russische gerecht.

We zijn de hele middag zoet geweest in dat park, lekker luierend kijkend naar de skelterbaan, waar de racers regelmatig met vangrail en al bijna het terras oprijden omdat ze de bocht uitvliegen. Ook allerlei ander attracties, hoofdzakelijk voor de jeugd, zijn hier aanwezig.

Rond een uur of zeven vinden we het welletjes en stortten we ons weer ondergronds om uit te stappen bij de Arbat, de enige winkelpromenade van Moscow. Daar is het Coffee House, alk eerder over geschreven, alwaar we genieten van een lekker bakkie.

Hierna gaan we eten in een Georgies restaurant dat Nando ons aanprees. Hij waarschuwde ons al voor de aanwezigheid van de rijkere Rus, ook diegene die niet op een al te fraaie manier aan hun vermogen zijn gekomen. Nou er zat daar aardig wat fout geld binnen, maar dat deed aan de kwaliteit van het eten en de gezelligheid niet af. Binnen leek het wel Disneyworld of de Efteling.

Na dit culinair intermezzo weer terug naar het Coffee House voor een heerlijke Mocha met chocolade/kaneel syrup. Helaas was de keuze van gebak erg klein, omdat ze bijna gingen sluiten, dus dat hebben we overgeslagen.

Rond twaalven waren we weer thuis en verraste Nando ons met champagne, want INGE IS JARIG. Nando had ook nog een heel mooi boek over Moscow als kado voor Inge.

Na nog wat borrelen zijn we gaan slapen want we moeten morgen vroeg op omdat we het Kremlin gaan bezoeken.

Woensdag 23 mei 2007 – Moscow

We zijn  moe en hebben besloten het vandaag rustig aan te doen. Rond tienen komt de werkster die Nando’s flat schoon houdt en om haar niet in de weg te zitten besloten we om naar het parkje beneden aan de overkant van de straat te gaan, daar hebben we lange tijd gezeten op een bakje in de schaduw. Goddelijk.

Maar ja dat houden wij geen hele dag vol, dus besloten we om naar het belledenpark te gaan valkbij het Gorki Park, een wandeling van een klein half uur en dat was te doen.

We hebben ons via een niet gecontroleerde ingang toegang verschaft tot dit park. Achteraf bleek dat je er voor moest betalen maar een kniesoor die daar op let. Da’s Moscow.

We hebben daar lange tijd vertoeft. Inge heeft er foto’s genomen en gevideoot.

Later in de middag zijn we weer naar huis gewandeld en toen bleek dat de werkster nog bezig was met strijken. Maar na een uurtje was ze klaar en ging er vandoor. Inge is toen gaan slapen en ik heb satelliet tv gekeken.

Rond half zeven hebben we afgesproken met Nando op een terras vlakbij het Rode Plein. Hij zat al pontificaal achter een halve liter toen wij het terras bereikten. Na nog een drankje en hapje zijn  we naar het Viet-Cafe gelopen een paar straten verderop. In een bunker onder de grond hebben we een aziatische maaltijd genuttigd, een soort nasi-goreng en een heerlijk soepje met beef and chicken, en bier erbij uiteraard. Van afvallen komt hier niet veel terecht.

Alledrie waren we moe en na een wilde taxirit [de stapt de straat op, steekt je hand uit, er stoppen 2 of drie auto’s, je onderhandeld wat en sapt in bij degene met de beste deal] kwamen we thuis aan alwaar we nog ff in het park naar de Champions League finale tussen Liverpool en Milan gekeken hebben.

Het begon op een gegeven moment erg hard te waaien en Nando zette een spurt in om voor de bui thuis te zijn. Wederom een wolkbreuk gepaard gaande met veel wind en onweer. Het kwam echt met bakken uit de hemel, maar toen zaten wij al in de vide en konden we alles goed aanschouwen, droog weliswaar.

Daarna zijn we gaan slapen.

dinsdag 22 mei 2007 – Moscow

In Moscow is het 2 uur later dan in Nederland en daar moeten wij wel aan wennen. De tijd vliegt voorbij. Als je opstaat heb je ook het idee dat het erg vroeg is, maar dat is dus niet zo.

 

Vandaag gaan we naar het monument 41-45 dat de gevallenen van de 2e wereldoorlog herdenkt. Na een stevig ontbijt, de wandelschoenen aan en op pad. Voor het eerst stortten we ons zelfstandig in het metrostelsel van Moscow. Nou ik kan je vertellen da’s niet makkelijk, want alles staat in cyrillisch schrift en geen vertaling erbij. Ze zijn daar wel mee bezig, maar als je ziet hoe er hier gewerkt wordt, kan je je voorstellen dat dat nog wel enkele jaren op zich laat wachten. De weg vragen aan voorbijgangers is een optie, maar dat moeten ze je wel verstaan als je een vraag in het engels stelt en dat is maar bij enkelen het geval. Dus eigen interpretatie van de woorden is de enige optie. Ik moet zeggen dat ging ons goed af, we zijn  gekomen waar we wezen moesten. Alleen onze reisgids had het verkeerde station aangegeven, dus moesten we nog een tering end lopen naar het monument.

Onderweg passeerden we de ‘Arc de Triomph’, nagebouwd uiteraard, maar wel grappig.

 

Het monument staat in een groot park met veel fonteinen, waar met deze hitte, het is  nog steeds dik in de 26/27 graden, de mensen verkoeling zoeken. Zo ook wij met onze voetjes, die hier erg te lijden hebben. Het monument is een grote betonnen kolom met daarin de strijd gebeeldhouwd erg imposant, vooral als je er dichtbij staat, waar een wandeling van een dikke kilometer aan vooraf gaat. Achter het monument is een museum met het verhaal wat er zich tussen 1941 en 1945 in Rusland heeft afgespeeld. Erg indrukwekkend en zeer goed en overzichtelijk opgesteld.

Na dit bezoek en het verwennen van de innerlijke mens bij een stalletje waar ze gepofte aardappels gevuld met kaas, worst en room verkochten, konden we net voor de bui de metro in om ons richting binnenstad te begeven. Jawel het begon te regenen, een echte moessonregenbui, met bakken kwam het ui de hemel zetten. Wij merkten daar niets van omdat we in de metro zaten, maar eenmaal uitgestapt en weer bovengronds was het duidelijk te zien aan de enorme plassen water.

 

We hadden met Nando afgesproken rond een uur of half zeven om Russisch te gaan eten. Om de tijd te doden zijn we op het terras van het Kebab restaurant gaan zitten en hebben de moskovieten bekeken die langs liepen. Veel Svetlana’s op hoge hakken en decolletees, in onze ogen nogal sletterig, maar hier heel gewoon. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden en dat deden dan ook sommige meisjes, die wel erg veel moeite hadden zich op de stilettohak overeind te houden laat staan passen voorwaarts te zetten.

 

Het avondeten hebben we genuttigd in een traditioneel russisch restaurant. Veel groenvoer en vis en vlees. Was wel lekker, maar niet echt overdreven.

Daarna zijn  we bij een Coffee House koffie met gebak gaan halen. Deze zaak heeft een hoog yuppie gehalte, zoals zovele horecagelegenheden in Moscow, maar de ruime keus uit koffie en gebak zorgt er voor dat je daar niet op let.

 

Voldaan zijn we teruggewandeld naar huis. Onderweg nog ff staan kijken bij het Kremlin, waar al het verkeer werd stilgelegd, want Poetin kwam naar buiten in een verlengde Mercedes met verscheidene jeeps er om heen met gewapende, uit het raam leunende, lijfwachten. Erg indrukwekkend omdat het dan echt stil wordt. Al het verkeer staat stil en veroorzaakt niet meer de enorme ruis die je normaal ervaart als alles rijdt, want het is hier erg druk op de wegen.

Na  nog een borreltje en het ons op de hoogte stellen, via de satelliet, of alles in Nederland nog onder controle is, gaan we met een voldaan gevoel slapen.