Harold's

Road to Nowhere

Donderdag 24 mei 2007 – Moscow

Laat opgestaan, we zijn moe. Moscow slurpt alle energie uit je. Het is hier een 24/7 economie, dus dat gaat maar door dag en nacht. We lopen veel, want soms is het de moeite niet waard de metro te nemen omdat je lopend sneller op de plaats van bestemming bent.

De straten zijn  hier bezaaid met flessen, glas en plastic, want de Moskoviet drinkt op straat, alcohol en fris. Ze zetten dit afval wel netjes langs de kant van de straat, zodat het door de ouderen opgehaald kan worden om er statiegeld voor te vangen. Toch zie je weinig openbare dronkenschap en dat komt doordat de politie je dan meteen van straat afplukt en ergens buiten de stad dropt. Alle soorten muziek, van pop tot klassiek zijn hier te horen, op straat en in de gangen van de metro. Sommigen verstaan de kunst om de bekende popliedjes van een dusdanig arrangement te voorzien dat er een aanslag op je oren wordt gepleegd, anderen spelen de mooiste klassieke melodien.

Maar goed adt ff over het leven van de Moskoviet. Nu terug naar het onze.

Wij hebben besloten vandaag naar het Kosmonauten-museum te gaan. Daar schijnt een enorme zuil met standbeeld van Yuri Gagarin te staan. Dus vol goede moed de metro ingestapt [vantevoren de route vakkundig al doorgenomen] en na een half uurtje en 2x overstappen klimmen we vanuit de koele metrobuis omhoog naar de bruisende wereld.

Eenmaal buiten sluit zich een vette deken van smorende hitte om ons heen en wij zetten ons in beweging richting het museum. Maar wat blijkt, het museum is in onderhoud en wel zo erg dat er alleen nog maar een pilaar met raket staat en alles daaronder in verre staat van ontbinding. Het is afgebroken ter renovatie. Domper dus.

Verder lopend komen we in een park terecht waar allerlei gebouwen staan die daar neergezet zijn in verband met de tentoonstelling ter meerdere eer en glorie van de landbouw in 1923.

Dit park heeft ook weer veel fonteinen en gladde asfaltwegen waarop de jeugd zijn kunsten vertoont op skates en ATB’s. Erg gezellig moeten wij constateren. Ook de innerlijke mens kan daar goed gevuld worden. Een sjaslik van enorme portie is ons deel en we smullen van dit typische russische gerecht.

We zijn de hele middag zoet geweest in dat park, lekker luierend kijkend naar de skelterbaan, waar de racers regelmatig met vangrail en al bijna het terras oprijden omdat ze de bocht uitvliegen. Ook allerlei ander attracties, hoofdzakelijk voor de jeugd, zijn hier aanwezig.

Rond een uur of zeven vinden we het welletjes en stortten we ons weer ondergronds om uit te stappen bij de Arbat, de enige winkelpromenade van Moscow. Daar is het Coffee House, alk eerder over geschreven, alwaar we genieten van een lekker bakkie.

Hierna gaan we eten in een Georgies restaurant dat Nando ons aanprees. Hij waarschuwde ons al voor de aanwezigheid van de rijkere Rus, ook diegene die niet op een al te fraaie manier aan hun vermogen zijn gekomen. Nou er zat daar aardig wat fout geld binnen, maar dat deed aan de kwaliteit van het eten en de gezelligheid niet af. Binnen leek het wel Disneyworld of de Efteling.

Na dit culinair intermezzo weer terug naar het Coffee House voor een heerlijke Mocha met chocolade/kaneel syrup. Helaas was de keuze van gebak erg klein, omdat ze bijna gingen sluiten, dus dat hebben we overgeslagen.

Rond twaalven waren we weer thuis en verraste Nando ons met champagne, want INGE IS JARIG. Nando had ook nog een heel mooi boek over Moscow als kado voor Inge.

Na nog wat borrelen zijn we gaan slapen want we moeten morgen vroeg op omdat we het Kremlin gaan bezoeken.

Woensdag 23 mei 2007 – Moscow

We zijn  moe en hebben besloten het vandaag rustig aan te doen. Rond tienen komt de werkster die Nando’s flat schoon houdt en om haar niet in de weg te zitten besloten we om naar het parkje beneden aan de overkant van de straat te gaan, daar hebben we lange tijd gezeten op een bakje in de schaduw. Goddelijk.

Maar ja dat houden wij geen hele dag vol, dus besloten we om naar het belledenpark te gaan valkbij het Gorki Park, een wandeling van een klein half uur en dat was te doen.

We hebben ons via een niet gecontroleerde ingang toegang verschaft tot dit park. Achteraf bleek dat je er voor moest betalen maar een kniesoor die daar op let. Da’s Moscow.

We hebben daar lange tijd vertoeft. Inge heeft er foto’s genomen en gevideoot.

Later in de middag zijn we weer naar huis gewandeld en toen bleek dat de werkster nog bezig was met strijken. Maar na een uurtje was ze klaar en ging er vandoor. Inge is toen gaan slapen en ik heb satelliet tv gekeken.

Rond half zeven hebben we afgesproken met Nando op een terras vlakbij het Rode Plein. Hij zat al pontificaal achter een halve liter toen wij het terras bereikten. Na nog een drankje en hapje zijn  we naar het Viet-Cafe gelopen een paar straten verderop. In een bunker onder de grond hebben we een aziatische maaltijd genuttigd, een soort nasi-goreng en een heerlijk soepje met beef and chicken, en bier erbij uiteraard. Van afvallen komt hier niet veel terecht.

Alledrie waren we moe en na een wilde taxirit [de stapt de straat op, steekt je hand uit, er stoppen 2 of drie auto’s, je onderhandeld wat en sapt in bij degene met de beste deal] kwamen we thuis aan alwaar we nog ff in het park naar de Champions League finale tussen Liverpool en Milan gekeken hebben.

Het begon op een gegeven moment erg hard te waaien en Nando zette een spurt in om voor de bui thuis te zijn. Wederom een wolkbreuk gepaard gaande met veel wind en onweer. Het kwam echt met bakken uit de hemel, maar toen zaten wij al in de vide en konden we alles goed aanschouwen, droog weliswaar.

Daarna zijn we gaan slapen.

dinsdag 22 mei 2007 – Moscow

In Moscow is het 2 uur later dan in Nederland en daar moeten wij wel aan wennen. De tijd vliegt voorbij. Als je opstaat heb je ook het idee dat het erg vroeg is, maar dat is dus niet zo.

 

Vandaag gaan we naar het monument 41-45 dat de gevallenen van de 2e wereldoorlog herdenkt. Na een stevig ontbijt, de wandelschoenen aan en op pad. Voor het eerst stortten we ons zelfstandig in het metrostelsel van Moscow. Nou ik kan je vertellen da’s niet makkelijk, want alles staat in cyrillisch schrift en geen vertaling erbij. Ze zijn daar wel mee bezig, maar als je ziet hoe er hier gewerkt wordt, kan je je voorstellen dat dat nog wel enkele jaren op zich laat wachten. De weg vragen aan voorbijgangers is een optie, maar dat moeten ze je wel verstaan als je een vraag in het engels stelt en dat is maar bij enkelen het geval. Dus eigen interpretatie van de woorden is de enige optie. Ik moet zeggen dat ging ons goed af, we zijn  gekomen waar we wezen moesten. Alleen onze reisgids had het verkeerde station aangegeven, dus moesten we nog een tering end lopen naar het monument.

Onderweg passeerden we de ‘Arc de Triomph’, nagebouwd uiteraard, maar wel grappig.

 

Het monument staat in een groot park met veel fonteinen, waar met deze hitte, het is  nog steeds dik in de 26/27 graden, de mensen verkoeling zoeken. Zo ook wij met onze voetjes, die hier erg te lijden hebben. Het monument is een grote betonnen kolom met daarin de strijd gebeeldhouwd erg imposant, vooral als je er dichtbij staat, waar een wandeling van een dikke kilometer aan vooraf gaat. Achter het monument is een museum met het verhaal wat er zich tussen 1941 en 1945 in Rusland heeft afgespeeld. Erg indrukwekkend en zeer goed en overzichtelijk opgesteld.

Na dit bezoek en het verwennen van de innerlijke mens bij een stalletje waar ze gepofte aardappels gevuld met kaas, worst en room verkochten, konden we net voor de bui de metro in om ons richting binnenstad te begeven. Jawel het begon te regenen, een echte moessonregenbui, met bakken kwam het ui de hemel zetten. Wij merkten daar niets van omdat we in de metro zaten, maar eenmaal uitgestapt en weer bovengronds was het duidelijk te zien aan de enorme plassen water.

 

We hadden met Nando afgesproken rond een uur of half zeven om Russisch te gaan eten. Om de tijd te doden zijn we op het terras van het Kebab restaurant gaan zitten en hebben de moskovieten bekeken die langs liepen. Veel Svetlana’s op hoge hakken en decolletees, in onze ogen nogal sletterig, maar hier heel gewoon. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden en dat deden dan ook sommige meisjes, die wel erg veel moeite hadden zich op de stilettohak overeind te houden laat staan passen voorwaarts te zetten.

 

Het avondeten hebben we genuttigd in een traditioneel russisch restaurant. Veel groenvoer en vis en vlees. Was wel lekker, maar niet echt overdreven.

Daarna zijn  we bij een Coffee House koffie met gebak gaan halen. Deze zaak heeft een hoog yuppie gehalte, zoals zovele horecagelegenheden in Moscow, maar de ruime keus uit koffie en gebak zorgt er voor dat je daar niet op let.

 

Voldaan zijn we teruggewandeld naar huis. Onderweg nog ff staan kijken bij het Kremlin, waar al het verkeer werd stilgelegd, want Poetin kwam naar buiten in een verlengde Mercedes met verscheidene jeeps er om heen met gewapende, uit het raam leunende, lijfwachten. Erg indrukwekkend omdat het dan echt stil wordt. Al het verkeer staat stil en veroorzaakt niet meer de enorme ruis die je normaal ervaart als alles rijdt, want het is hier erg druk op de wegen.

Na  nog een borreltje en het ons op de hoogte stellen, via de satelliet, of alles in Nederland nog onder controle is, gaan we met een voldaan gevoel slapen.

Maandag 21 mei 2007 – Moscow

Nando moet vandaag weer werken dus we zijn op ons zelf aangewezen. Gister hadden Inge en ik al besloten een rustig dagje er van te maken. We gaan vandaag dus de boottrip doen.

Na een peuk, douche en ontbijt, zijn we rond tweeen klaar voor de trip.

De aanleg/opstap plaats is beneden om de hoek, dachten we. Maar daar aangekomen legde de kassiere in perfect Russusch uit dat er geen boot aanlegd die onmze kant op gaat. Even ter verduidelijking, naar links is een uur varen en naar rechts 10 minuten, maar allebei de kanten op kost rond de 200 roebel [= ongeveer 6 euro].

De eerst mogelijke opstap was bijna 2 km stroomopwaarts, dus wij aan de wandel in de smoorhitte. Ik zweet al dagen als een otter, maar raak maar geen gewicht kwijt, zou dat komen door het bier en de vodka? [ghe ghe]

Nou we hebben het gehaald en voor 250 roebel p.p konden we opstappen om mee te varen naar het eindpunt. Hemelsbreed is dat een kilometer of vier, maar met de boot een kilometer of tien, want de rivier kronkelt door Moscow. Anderhalf uur later kwamen we aan op Kievskaya, alwaar een trein- en busstation en een supermoderne shoppingmal.

Eerst dachten we, de domme toerist uithangend, dat we konden blijven zitten en zo de terugreis aanvaardden, maar de scheepsjongen annex cassier meldde ons in goed Russisch dat dat niet de bedoeling was.

Dus wij de shoppingmall in, heerlijk cool door een goede airco. Een bak koffie gleed erin en we konden ff bijkomen van de bijna zonnesteek die we aan boord hadden opgelopen. Jezus wat is het heet.

Na nog wat winkels bekeken te hebben, voornamelijk Inge, hebben we de boot terug genomen, hoppa weer 250 roebel p.p.

En natuurlijk niet stoppen op de plek bij Nando’s flat om de hoek, nee, weer helemaal terug naar waar we opgestapt zijn. Dus weer die 2km terug lopen.

Toen we thuis kwamen was Nando al bezig met de voorbereidingen van een stevige maaltijd.

Die was zeer welkom en smaakte verrukkelijk en we zitten nu voldaan aan de koffie, gaan zo een filmpje kijken en ons voorbereiden op de dag van morgen.

Zondag 20 mei 2007 – Moscow

PFFFF, dat was moeilijk het bed uitkomen met al die spieren die zich daar tegen verzetten, deels omdat ze nog wat meer rust wilden, deels omdat de inspanningen van gisteren zijn tol geeist hebben. Ik sterf van de spierpijn.

Het is rond half tien en Inge zit al in de vide een sigaretje te roken. Ik doe met haar mee en samen wachten we af wanneer onze gastheer wakker wordt. Dat gebeurt rond een uur of half twaalf.

Ik ben ook al 2 dagen bezig dat internet van hem aan de praat te krijgen, maar dat lukt maar niet. Waarschijnlijk is het de provider die weer eens dwars ligt. Het is weekend dus niemand te bereiken. Wel ff wat anders dan bij ons, maar ja je moet het er maar mee doen.

Ik verstuur SMSjes om aan verscheidene mensen te laten weten dat alles hier ok is, ik vertrouw erop dat zij de boodschap verspreiden.

Na wederom een stevig ontbijt vertrekken we in de middag met de metro naar de toeristenmarkt. Het ligt nogal buiten de stad en is een uit hout opgetrokken dorp waar je erg veel kitsch kunt kopen, maar ook goedkope cd’s/dvd’s en kleding, petten enz.

Wederom dus veel lopen,maar het gaat me al beter af. We hebben daar een uurtje rondgeslenterd en Inge heeft heel wijs daar de souvenirs voor de ouders gekocht. Mooi, dacht ik, dan hebben we dat alvast.

Na deze leuke uitstap met de metro terug de stad in naar een door Nando frequent bezocht terras. Het is nog steeds bloedheet hier rond de dertig graden, dus een beetje verkoeling in de vorm van overdekking en koude frisdrank en bier is erg welkom.

Het terras waar we verbleven ligt vlakbij het Rode Plein en na ook culinair gevuld te zijn liepen we daarheen.

Het Rode Plein lijkt veel kleiner als je er echt staat dan wanneer je het op tv ziet. Maar het blijft indrukwekkend. De Doema links en het mausoleum van Lenin rechts met daarboven het balkon waar de leiders jaarlijks de parade afnemen.

Het was er druk en er werd veel op papieren gecontroleerd. Wij zijn daarbij van gevrijwaard gebleven. [deze zin loopt niet, maar je begrijpt wat ik bedoel J]

Vlakbij is ook het graf van de eeuwige soldaat, met wachters die ieder uur worden afgelost. Het was al acht uur en we konden nog net de laatste wisseling meemaken.

Bij het verlaten van deze omgeving raakten we nog verzeild in de ceremonie van het strijken van de vlag. Dat was een aanfluiting. Normaal wordt een vlag volgens een protocol opgevouwen, hier was het of ze het tafelkleed uitschudden en en passant opvouwden. Tot onze verbazing werd het in een plastic tasje van de plaatselijke supermarkt gestopt te samen met de sigaretten en persoonlijke spullen van degene die de vlag waarschijnlijk gewoon mee naar huis neemt en morgen weer hijst.

 

Het metrostelsel is uitgebreid en brengt je overal. Zo ook nu we gingen naar de Arbat, de enige winkelstraat die omgetoverd is tot voetgangersgebied. Hier gingen we op zoek naar een terras om iets te eten. Uiteindelijk lukte dat bij Kebab restaurant, wat anders dan bij ons hier als chique wordt gezien. Het eten was ok, maar niet bijzonder, alhoewel het vlees wel erg goed van smaak was.

Na ettelijke biertjes  en heel lang wachten op de rekening togen we richting huis. Een wandeling van een half uur en ik moet zeggen ik was kapot, maar wel voldaan.

Thuis nog wat gedronken en stuiterend van moeheid naar bed.